مناظره اى دیگر با امام رضا

حسن بن محمد نوفلى گفت : سلیمان مروزى – که از دانشمندان بى نظیر – در خراسان بود. پیش ماءمون آمد. خلیفه ، مقدم او را گرامى داشت و گفت : پسر عمویم ، على بن موسى الرضا علیه السلام از حجاز آمده و علاقه اى به مناظره دارد.چنانچه مایل باشى در روز ترویه (روز هشتم ذى حجه ) بیا و با او مناظره کن .
سلیمان گفت : یا امیرالمؤ منین ! مى ترسم بیاییم و در حضور شما و بنى هاشم از او سؤ الى کنم و نتواند بدان پاسخ دهد.در این صورت دنبال گیرى بحث صلاحیت ندارد.ماءمون گفت : من چون مى دانستم قدرت مناظره دارى ، به دنبال تو فرستادم .و اتفاقا نظر من همین است که در مناظره او را – اگر به مساءله اى هم باشد – مغلوب کنى .
سلیمان گفت : در این صورت هیچ اشکالى ندارد.
مجلسى تشکیل بده ، به شرط اینکه پس از مغلوب شدن ایشان از من ایراد نگیرى و سرزنشم نکنى .ماءمون به دنبال حضرت رضا علیه السلام فرستاد و پیغام داد؛ مردى از اهل مرو – که در خراسان منحصر به فرد است – آمده چنانچه ناراحت نمى شوید، بدینجا تشریف بیاورید.
امام رضا علیه السلام وضو گرفت و به من و عمران صابى فرمود: شما جلو بروید. من مى آیم .ما رفتیم .یاسر و خالد دست مرا گرفته ، پیش ماءمون بردند.
پرسید: برادرم ، ابو الحسن کو – خدا او را حفظ کند -؟
گفتیم لباس مى پوشد و به ما دستور داد: شما بروید؛ من هم مى آیم .
اکنون عمران صابى هم – که به دست شما هم ایمان آورد – اینجاست ؛ اگر اجازه فرمایى : وارد شود؛ ماءمون اجازه ورود بدو داد و مقدمش را گرامى داشت و گفت : بالاءخره جزء بنى هاشم شدى عمران ؛ جواب داد: خدا را شکر که مرا به وسیله شما بدین شرف مشرف گردانید.
ماءمون گفت : این شخص سلیمان ، متکلم خراسان است . عمران در جواب گفت : سلیمان ، خیال مى کند که در خراسان نظیر ندارد با اینکه مخالف بداء است .
ماءمون گفت : چرا با او مناظره نمى کنى ؟
عمران پاسخ داد بسته به میل اوست .
در این هنگام حضرت رضا علیه السلام وارد شد.
فرمود درباره چه صحبت مى کردید، عمران جریان را به عرض رسانید.
سپس ماءمون از حضرت رضا علیه السلام پرسید: شما درباره بداء (۴۸) چه مى فرمائید؟
حضرت رضا علیه السلام در مورد بداء و اراده و سایر مسائل توحیدى به گونه اى دلیل آورد که سلیمان نتوانست سخن بگوید.
وقتى از جواب عاجز شد، گفت : این شخص ‍ دانشمندترین بنى هاشم و مجلس خاتمه یافت و همه متفرق شدند.

– پاورقی –

 ۴۸- – بداء از اعتقادات ماست که خداوند هر چه را اراده فرماید مى تواند تغییر و تبدیل دهد.آیه (یمحوالله ما یشاء و یثبت و عنده ام الکتاب ) شاهد همین معنى است .

برچسب ها :

نـظـرات

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.