سى ام ذیحجه(مرگ هند جگرخوار)

در سى ام ذیحجه سال ۱۳ هـ .ق. ، هند جگرخوار همسر ابوسفیان و مادر معاویه به جهنم واصل شد
معاویه را به چهار کس نسبت مى دهند: مسافر بن ابی عمرو، عماره ابن ولید بن مغیره، عباس و صباح که این ملعون خواننده عماره بن ولید و جوانى خوش سیما بود و کارگرى ابوسفیان مى نمود. هند با او الفتى خاص داشت و لذا علماى انساب عتبه بن ابى سفیان را هم از صباح مى دانند. 
هنگامى که هند به معاویه باردار شد مایل نبود او را در خانه بزاید. لذا کنار کوه اجیاد رفت و آنجا وضع حمل کرد؛ به این دلیل است که حسان مى گوید:
«لمن الصبى بجانب البطحاء         فى التراب ملقى غیر ذى مهد
فرزندى که در کنار بیابان مکه بدون گهواره روى زمین رها شده، از آن کیست؟!»
ابوسفیان و همسرش هند و فرزندش معاویه و نوه اش یزید، اذیتها و جسارتهای فراوانی به پیامبر(صلی الله علیه و اله) و امیرمؤمنان و امام حسن و امام حسین(علیهم السلام) کرده اند که در کتابهای تاریخ و روایات به تفصیل ذکر شده است.
از آن جمله هند جگر خوار، در مسیر حرکت کفار قریش به طرف احد براى جنگ با پیامبر(صلی الله علیه و اله) قصد داشت قبر مادر آن حضرت، جناب آمنه بنت وهب(سلام الله علیها) را نبش و جسارت نماید؛ چون پدر و مادر و عموى هند در بدر کشته شده بودند. ولى کفّار قریش مانع شدند و گفتند: « این کار رسم مى شود و مردگان ما را هم چنین مى کنند». هند گفت: « باید محمد یا على یا حمزه را بکشم!» لذا وحشى را بر این کار گماشت و وعده هایى به او داد.
وحشى گفت: « قادر به کشتن پیامبر و على نیستم ولى براى حمزه کمین مى کنم». با این مقدمه بود که حضرت حمزه(علیه السلام) را حسب دستور هند ملعونه به شهادت رساند.
وحشی به دستور هند، سینه مبارک حضرت حمزه (علیه السلام) را شکافت و جگر آن بزرگوار را خارج کرده، مانند سگ به دندان گرفت ولى جگر آن حضرت، به خواست خداوند متعال، مانند سنگ نقره اى رنگ شد و دندان‌های کثیف او بر آن کارگر نشد؛ پس آن را روى زمین انداخت و از آن روز ملقب به «آکله الاکباد» شد! بعد خودش با خنجر گوش، بینى و…  حضرت حمزه را برید و به گردن آویخت! با این جنایت، دل مبارک پیامبر(صلی الله علیه و اله) را آزرد و آن حضرت و امیرمؤمنان و فاطمه زهرا (علیهما السلام) و صفیه خواهر حمزه و دیگران در این مصیبت به شدت گریستند.

برچسب ها :

نـظـرات

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.