آیا میدانید علم کتاب نزد چه کسانی است؟

آیا میدانید علم کتاب نزد چه کسانی است؟


علی علیه السلام

أبو سَعیدٍ الخُدرِیُّ : سَأَلتُ رَسولَ اللّه ِصلی الله علیه و آله عَن قَولِ اللّه ِتَعالى : «ومَن عِندَهُ عِلمُ الکِتابِ سوره رعد ایه ۴۳» قالَ : ذاکَ أخی عَلِیُّ بنُ أبی طالِبٍ  . شواهد التنزیل /۱ /۴۰۰
ابو سعید خدرى: از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله درباره آیه شریفه «وَ مَنْ عِنْدَه عِلْمُ الْکِتابِ» پرسیدم. حضرت صلی الله علیه و آله فرمود: مقصود، برادرم على بن ابى طالب است.

أبو سَعیدٍ الخُدرِیُّ : سَأَلتُ رَسولَ اللّه ِ صلی الله علیه و آله عَن قَولِ اللّه ِ جَلَّ شَأنُهُ : «قالَ الَّذی عِندَهُ عِلمٌ مِنَ الکِتابِ » سوره نمل : آیه ۴۰
قالَ : ذاکَ وَصِیُّ أخی سُلَیمانَ بنِ داودَ ، فَقُلتُ لَهُ : یا رَسولَ اللّه ِ ، فَقَولُ اللّه ِ عَزَّوجَلَّ : «قُل کَفى بِاللّه ِ شَهیدًا بَینی وبَینَکُم ومَن عِندَهُ عِلمُ الکِتابِ» قالَ : ذاکَ أخی عَلِیُّ بنُ أبی طالِبٍ  .امالی شیخ صدوق : / ۳ / ۴۵۳
ابو سعید خدرى : از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله درباره آیه شریفه «و آن کس که از علم بهره اى داشت گفت» پرسیدم. حضرت صلی الله علیه و آله فرمود: مقصود، وصىّ برادرم، سلیمان بن داود است. عرض کردم: یا رسول اللّه ! مقصود از این آیه شریفه «بگو: خدا و هر کس که از کتاب آگاهى داشته باشد به شهادت میان من و شما کافى است» کیست؟ فرمود: برادرم على بن ابى طالب.

الإمام علیّ علیه السلام ـ فی قَولِ اللّه ِ تَبارَکَ وتَعالى : «قُل کَفى بِاللّه ِ شَهیدًا بَینی وبَینَکُم ومَن عِندَهُ عِلمُ الکِتابِ» ـ : أنَا هُوَ الَّذی عِندَهُ عِلمُ الکِتابِ  .  بصائر الدرجات : ۲۱۶
امام على علیه السلام ـ درباره این آیه «قُلْ کَفى بِاللّه ِ شهیداً بینى وبَیْنَکُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتاب» ـ : من هستم که علم کتاب نزد اوست.

الإمام الحسین علیه السلام : نَحنُ الَّذینَ عِندَنا عِلمُ الکِتابِ وبَیانُ ما فیهِ ، ولَیسَ لِأَحَدٍ مِن خَلقِهِ ما عِندَنا ، لِأَنّا أهلُ سِرِّ اللّه ِ . مناقب ابن شهراشوب : ۴ / ۵۲
امام حسین علیه السلام : ما همان هایى هستیم که علم کتاب و بیان آن چه در آن است نزد ما مى باشد و آن چه نزد ماست نزد هیچ یک از خلایق نیست، زیرا ما اهل سرّ الهى هستیم.

عَبدُ اللّه ِ بنُ عَطاءٍ : کُنتُ عِندَ أبی جَعفَرٍ جالِسًا إذ مَرَّ عَلَیهِ ابنُ عَبدِاللّه ِ بنِ سَلامٍ ، قُلتُ : جَعَلَنِی اللّه ُ فِداکَ ، هذَا ابنُ الَّذی عِندَهُ عِلمٌ مِنَ الکِتابِ ؟ قالَ : لا ، ولکِنَّهُ صاحِبُکُم عَلِیُّ بنُ أبی طالِبٍ الَّذی نَزَلَت فیهِ آیاتٌ مِن کِتابِ اللّه ِ عَزَّوجَلَّ : «الَّذی عِندَهُ عِلمٌ مِنَ الکِتابِ  » . المناقب لابن المغازلی ّ: ۳۱۴ / ۳۵۸ ، وراجع شواهد التنزیل : ۱ / ۴۰۲ / ۴۲۵ ، ینابیع المودّه : ۱ / ۳۰۵ / ۱ ، العمده: ۲۹۰/۴۷۶ ، تفسیرالعیّاشیّ : ۲ / ۲۲۰ / ۷۷ ، المناقب لابن شهرآشوب : ۲/۲۹
عبداللّه بن عطاء: نزد امام باقر علیه السلام نشسته بودم که پسر عبداللّه بن سلام بر ایشان گذشت. عرض کردم: قربانت گردم، این پسر کسى است که علمى از کتاب نزد اوست؟ فرمود: خیر، چنین کسى دوست شما على بن ابى طالب است که آیاتى از کتاب خدا در حقّ او نازل شده است: «الّذى عِنْدَه عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ» .

الإمام الباقر علیه السلام ـ فی قَولِهِ تَعالى : «قُل کَفى بِاللّه ِ شَهیدًا بَینی وبَینَکُم ومَن عِندَهُ عِلمُ الکِتَابِ» ـ : إیّانا عَنى ، وعَلِیٌّ أوَّلُنا وأفضَلُنا وخَیرُنا بَعدَ النَّبِیِّ صلی الله علیه و آله  . الکافی: ۱ / ۲۲۹ / ۶، تفسیر العیّاشیّ : ۲ / ۲۲۰ / ۷۶ کلاهما عن برید بن معاویه ، بصائر الدرجات : ۲۱۴ / ۷ عن عبد الرحمن بن کثیر عن الإمام الصادق علیه السلام .
امام باقر علیه السلام : مقصود از این آیه شریفه «قُلْ کَفى بِاللّه ِ شَهیداً بینى وبَیْنَکُمْ وَمَنْ عِنْدَه عِلْمُ الْکِتاب» ما هستیم. على پس از پیامبر صلی الله علیه و آله ، نخستین ما و برترین و بهترین ماست.

عَبدُ الرَّحمنِ بنُ کَثیرٍ عَنِ الصّادِقِ علیه السلام ـ فی قَولِهِ تَعالى : «قالَ الَّذی عِندَهُ عِلمٌ مِنَ الکِتابِ أنَا آتیکَ بِهِ قَبلَ أن یَرتَدَّ إلَیکَ طَرفُکَ» ـ : فَفَرَّجَ أبو عَبدِ اللّه ِ علیه السلامبَینَ أصابِعِهِ فَوَضَعَها فی صَدرِهِ ، ثُمَّ قالَ : وعِندَنا واللّه ِ عِلمُ الکِتابِ کُلُّهُ  .
الکافی : ۱ / ۲۲۹ / ۵ ، وذکره أیضًا فی : ۲۵۷ / ۳ عن سدیر نحوه ، بصائر الدرجات : ۲۱ / ۲ .
عبدالرحمن بن کثیر به نقل از امام صادق علیه السلام ـ درباره این آیه «قالَ الّذى عِنْدَه عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ اَنَا آتیکَ بِهِ قَبْلَ اَنْ یَرْتَدَّ اِلَیْکَ طَرْفُکَ» : امام صادق علیه السلام میان انگشتان خود را باز کرد و آنها را روى سینه اش نهاد و سپس فرمود: به خدا سوگند همه علم کتاب نزد ماست.
 
أبُو الحَسَنِ مُحَمَّدُ بنُ یَحیَى الفارِسِیُّ : نَظَرَ أبو نُواسٍ إلى أبِی الحَسَنِ عَلِیِّ بنِ موسىَ الرِّضا علیهماالسلام ذاتَ یَومٍ وقَد خَرَجَ مِن عِندِ المَأمونِ عَلى بَغلَهٍ لَهُ ، فَدَنا مِنهُ أبو نُواسٍ ، فَسَلَّمَ عَلَیهِ وقالَ : یَا بنَ رَسولِ اللّه ِ ، قَد قُلتُ فیکَ أبیاتًا فَاُحِبُّ أن تَسمَعَها مِنّی ، قالَ : هاتِ ، فَأَنشَأَ یَقولُ :

مُطَهَّرونَ نَقِیّاتٌ ثِیابُهُمُ
تَجرِی الصَّلاهُ عَلَیهِم أینَما ذُکِروا

مَن لَم یَکُن عَلَوِیًّا حینَ تَنسِبُهُ
فَما لَهُ مِن قَدیمِ الدَّهرِ مُفتَخَرُ

فَاللّه ُ لَمّا بَرا خَلقًا فَأَتقَنَهُ
صَفّاکُمُ وَاصطَفاکُم أیُّهَا البَشَرُ

فَأَنتُمُ المَلَأُ الأَعلى وعِندَکُمُ
عِلمُ الکِتاب وما جاءَت بِهِ السُّوَرُ

نـظـرات

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.