ماجرای دفن دختر روسی در حرم سیدالشهداء (ع)

ماجرای دفن دختر روسی در حرم سیدالشهداء (ع)


ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻡ ﺻﺤﻦ ﻣﻘﺪﺱ ﺳﺆﺍﻝ ﻛﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﭘﺎﻱ ﻣﻨﺎﺭﻩ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺩﻓﻦ ﻛﺮﺩﻳﺪ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻓﻠﺎﻥ ﻋﺸﺎﺭ ماموران مالیاتی قدیم .


حسین منی و انامن حسین

ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻧﻮﺭﻱ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ، ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺧﻠﻴﻞ ﺗﻬﺮﺍﻧﻲ، ﺍﺯ – ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭﺣﻴﺪ ﺑﻬﺒﻬﺎﻧﻲ – ﻓﺎﺿﻞ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﻮﻟﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻛﺎﻇﻢ ﻫﺰﺍﺭ ﺟﺮﻳﺒﻲ، ﻧﻘﻞ ﻣﻲ‌ﻛﻨﺪ:

ﺭﻭﺯﻱ ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺲ ﺩﺭﺱ ﺍﺳﺘﺎﺩ – ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺎﻱ ﺻﺤﻦ ﻣﻘﺪﺱ ﻛﺮﺑﻠﺎﻱ ﻣﻌﻠﻲ – ﺑﻮﺩﻡ ﻣﺮﺩﻱ ﺍﺯ ﺯﻭﺍﺭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ ﻛﻴﺴﻪ ﺍﻱ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻛﻴﺴﻪ ﺯﻳﻮﺭ ﺁﻟﺎﺕ ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻲ ﻛﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﻣﻲ‌ﺩﺍﻧﻴﺪ ﻣﺼﺮﻑ ﻛﻨﻴﺪ.
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻗﻀﻴﻪ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺩﺍﺭﻡ…
ﻣﻦ ﺍﻫﻞ ﻓﻠﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻫﺴﺘﻢ، ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﻪ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﺭﻭﺳﻴﻪ ﺭﻓﺘﻢ، ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺛﺮﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻡ. ﺭﻭﺯﻱ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﺑﻲ ﺩﺭﻧﮓ ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻱ ﺷﺪﻡ، ﭘﻴﺶ خانواده ﺍﻭ ﺭﻓﺘﻢ، ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭﻱ ﻧﻤﻮﺩﻡ.
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﺟﻬﺖ ﻣﺎﻧﻌﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﻌﻲ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﻧﺼﺮﺍﻧﻲ ﺷﻮﻱ ﺩﺧﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﺰﻭﻳﺞ ﻣﻲ‌ﻛﻨﻴﻢ.
ﺑﺎ ﻏﺼﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻡ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺻﺒﺮ ﻛﺮﺩﻡ، ﺍﻣﺎ ﻋﺸﻖ ﺁﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻲ‌ﺷﺪ، ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻛﺸﻴﺪﻡ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺣﻮﺍﺳﻢ ﻣﺨﺘﻞ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﺸﺮﻑ ﺑﻪ ﻫﻠﺎﻛﺖ ﺷﺪﻡ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ: ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺼﺮﺍﻧﻲ ﻣﻲ‌ﺷﻮﻡ. ﺭﻭﻱ ﺍﻳﻦ ﻓﻜﺮ ﻧﺼﺮﺍﻧﻲ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻛﺮﺩﻡ. ﺍﻣﺎ مدتی ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺷﻬﻮﺕ ﻓﺮﻭﻧﺸﺴﺖ، ﺍﺯ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻛﺮﺩﻡ.
ﻧﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﻭﻃﻦ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ ﻭ ﻧﻪ ﻣﻲ‌ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺼﺮﺍﻧﻴﺖ ﺭﺍﺿﻲ ﻛﻨﻢ، ﺳﻴﻨﻪ‌ﺍﻡ ﺗﻨﮓ ﺷﺪ،
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﻡ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻲ ﺳﺎﻟﺎﺭ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺮﻳﺴﺘﻦ ﺑﺮ ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﻳﺪﻡ. ﺍﻳﻦ ﻓﻜﺮ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻗﻮﺕ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻡ. ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻛﻨﺠﻲ ﻣﻲ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻭ ﺯﺍﻧﻮﻱ ﻏﻢ ﺩﺭ ﺑﻐﻞ ﻛﺮﺩﻩ، ﻣﺼﺎﺋﺐ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻲ‌ﺁﻭﺭﺩﻡ ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺯﺍﺭﻱ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩﻡ.
ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺳﺒﺐ ﮔﺮﻳﻪ ﻱ ﻣﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﻣﻲ‌ﻧﻤﻮﺩ، ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﻛﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎﻗﻲ ﻫﺴﺘﻢ، ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻱ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺎ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺍﺳﻢ ﺷﺮﻳﻒ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ، ﻧﻮﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭ ﻗﻠﺒﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻜﻴﻬﺎﻱ ﻛﻔﺮ ﺭﺍ ﺑﺰﺩﻭﺩ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﺼﻴﺒﺖ‌ﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻠﺎ ﻣﺸﺮﻑ ﺷﻮﻳﻢ ﺗﺎ ﺁﺷﻜﺎﺭﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﻗﺒﺮ ﻣﻘﺪﺱ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻴﻢ.
ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﻣﺮﻳﺾ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺣﻠﺖ ﻛﺮﺩ.
ﻧﺰﺩﻳﻜﺎﻥ ﺍﻭ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻄﺮﻳﻖ ﻧﺼﺎﺭى ﺗﺠﻬﻴﺰ ﻛﺮﺩﻩ، ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻱ ﺯﻳﻮﺭﻫﺎﻳﺶ ﺩﻓﻦ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺣﺰﻥ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻣﻦ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ: ﺷﺐ ﻣﻲ‌ﺭﻭﻡ ﻭ ﺟﺴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲ‌ﺁﻭﺭﻡ ﻭ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻠﺎ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻓﻦ ﻣﻲ‌ﻛﻨﻢ.
وقتی ﺷﺐ ﺷﺪ ﻗﺒﺮ ﺭﺍ ﺷﻜﺎﻓﺘﻢ، ﺩﻳﺪﻡ ﺟﻨﺎﺯﻩ ﻱ ﻣﺮﺩﻱ ﺑﺎ سبیل ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺭﻳﺶ ﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ. ﻣﺘﺤﻴﺮ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺳﺒﺐ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻢ. ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻡ.
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﺴﻲ ﻣﻲ‌ﮔﻮﻳﺪ: ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﺩﺍﺭ ﻛﻪ ﻫﻤﺴﺮﺕ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺋﻜﻪ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻠﺎ ﺣﻤﻞ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺻﺤﻦ ﻣﻘﺪﺱ، ﻃﺮﻑ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺎ، ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻨﺎﺭﻩ ﻱ ﻛﺎﺷﻲ ﺩﻓﻦ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﺪ ﻓﻠﺎﻥ مامور ظالم ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻓﻦ ﻛﺮﺩﻧﺪ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻱ ﻫﻤﺴﺮ ﺗﻮ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻋﺎﺯﻡ ﻛﺮﺑﻠﺎ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻡ ﺻﺤﻦ ﻣﻘﺪﺱ ﺳﺆﺍﻝ ﻛﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﭘﺎﻱ ﻣﻨﺎﺭﻩ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺩﻓﻦ ﻛﺮﺩﻳﺪ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﻓﻠﺎﻥ ﻋﺸﺎﺭ ماموران مالیاتی قدیم .
ﻗﺼﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻡ، ﭘﺲ ﻗﺒﺮ ﺭﺍ ﺷﻜﺎﻓﺘﻨﺪ، ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺧﻞ ﻗﺒﺮ ﺷﺪﻡ، ﺩﻳﺪﻡ همسرم به همان ﻃﻮﺭﻳﻜﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﻴﺎﻥ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ، ﺯﻳﻮﺭﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻣﻲ‌ﻛﻨﻢ.
منبع: سحاب رحمت : تاریخ و سوگنامه حضرت سیدالشهداء علیه السلام، ﺻﻔﺤﻪ ١١۵.


ﻃﺎﻳﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺍﺯ ﺻﻴّﺎﺩﻫﺎ ﺁﺯﺍﺭﻫﺎ
ﻟﺎﻟﻪ‌ﻫﺎ ﻟﺐ ﺗﺸﻨﻪ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺍﻣﺎﻧﺸﺎﻥ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ
ﺍﺯ ﻫﺠﻮﻡ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭﺍ ﻧﺎﺭﻫﺎ
ﺧﻮﻥ ﺯﮔﻮﺵ ﺩﺧﺘﺮ ﺷﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺟﺎﺭﻱ ﺷﺪﻩ
ﮔﻮﺷﻮﺍﺭﻩ ﺍﻭﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻛﻒ ﺧﻮﻧﺨﻮﺍﺭﻫﺎ
ﻛﺮﺑﻠﺎ ﻣﻌﺠﺮ ﺑﭙﻮﺷﺎﻥ ﺗﺎ ﻧﺒﻴﻨﺪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺍﻍ ﮔﺮﻣﺎ، ﻧﻘﺶ ﺳﻴﻠﻲ، ﺑﺮ ﮔﻞ ﺭﺧﺴﺎﺭﻫﺎ
ﻛﺎﺵ ﻣﻲ‌ﺷﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻬﻢ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺧﺎﻙ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻛﺮﺑﻠﺎ، ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻡ ﺯﻭّﺍﺭﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ‌ﺍﻡ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﺳﺎﻟﻲ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
«ﺑﺮ ﻣﺸﺎﻣﻢ ﻣﻲ‌ﺭﺳﺪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻮﻱ ﻛﺮﺑﻠﺎ»
«ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺗﺮﺳﻢ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﻛﺮﺑﻠﺎ»
شاعر: حاج غلامرضا سازگار.
تلگرام حسینیه

نـظـرات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.