14-masoum.com
تارنمای فرهنگی مذهبی سفیـر چهارده معصوم علیه السلام

امام رضا (ع) و پیر مرد ساده دل

روایتی از حضور پیشوای هشتم در زندگی پیرمرد همان اتفاقی که آرزویش را داشت . آن اتفاق بیش از آنچه بتوان تصورش را کرد، غافلگیر‌کننده بود و حالا که پیرمرد داشت راه حمام تا خانه‌اش را زیر آفتاب داغ طی می‌کرد، نمی‌دانست به درستی چه حسی دارد‌.شاید کمی ناراحت بود.

«نه، چرا ناراحت؟ مگر نه اینکه همیشه آرزوی دیدنش را داشتم؟»
این را پیرمرد با خودش زمزمه کرد وقتی که پیچ کوچه را رد می‌کرد. شاید این حس «شادی» بود که داشت وجودش را به هم می‌فشرد‌.
«شادی هست، اما خجالت هم هست، شاید اگر این‌قدر پیر و حواس پرت نشده بودم، زودتر او را می‌شناختم‌.»
پسر بچه‌ای از کنار پیرمرد رد شد و خیره او را نگاه کرد« دیوونه داره، با خودش حرف می‌زنه‌.»
«چقدر دوست داشتم او را از نزدیک ببینم‌. همیشه با خودم فکر می‌کردم در مقابل او چگونه باید رفتار کنم‌. با احترام، مؤدب، مبادا حرفی بزنم که او را برنجانم.»
چند باری که پیرمرد او را دیده بود، در مراسم گوناگون بود‌.بنابراین در میان آن همه جمعیت، فقط توانسته بود از دور چهره او را ببیند‌.
آن روز در حمام وقتی کیسه را به آن مرد داده بود تا پشتش را کیسه کند، سعی کرده بود به یاد بیاورد او را کجا دیده است‌.چهره مرد به نظرش آشنا آمده بود، اما در آن لحظه نتوانسته بود چیزی به خاطر بیاورد‌.بعد تلاش کرده بود فکرش را به کار بیندازد‌.چشمانش را بسته بود. حس کرده بود که باید جای شلوغی با او مواجه شده باشد..‌. داشت کم‌کم نگران می‌شد. احساس کرد در وجودش برای این مرد احترام زیادی قائل است.
پیرمرد به یک‌باره برگشته بود و با وسواسی زیاد در آن چهره، نگاه کرده بود‌. بعد آهی از سر پشیمانی کشیده بود و با دو دست صورتش را پوشانده بود‌.
«شما پیشوای ما هستید..‌. درست است؟ ..‌. پیشوای هشتم..‌. وای مرا ببخشید.»
این را با لکنت زبان گفته بود‌.
– «مگر چه اتفاقی افتاده..‌.چرا باید تو را ببخشم؟! »
– «تو را به خدا بگویید که مرا می‌بخشید..‌. این را به من بدهید‌. دیگر لازم نیست دست به پشت من بزنید..‌.خدا می‌داند که چقدر خجالت زده‌ام.»
پیشوا از او دلجویی کرده بود و به کیسه کشیدن پشت او ادامه داده بود‌.پیرمرد از شرمندگی، خود را باخته بود‌، اما نمی‌توانست دست پیشوا را به زور بگیرد‌. نمی‌خواست بی‌احترامی کرده باشد‌.فقط با نگاه‌های ملتمسانه به او نگاه می‌کرد، اما پیشوا می‌خواست کار خودش را بکند‌.
حالا داشت به خانه‌اش بر می‌گشت، درست همان اتفاقی روی داده بود که همیشه آرزویش را داشت‌.حیف اگر زودتر او را می شناخت ..‌. هر چه می‌کوشید، نمی‌توانست این اتفاق را باور کند…‌.نه باور کردنی نبود‌!

نـظـرات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.