چهل حدیث ناب از امام حسین (ع)

چهل حدیث ناب از امام حسین (ع)
هرکس چهل حدیث حفظ کند، خداوند وی را فقیه محشور می‌کند

امام حسین علیه ‏السلام : بادِروا بِصِحَّهِ الأجسامِ فی مُدَّهِ الأعمارِ ؛
در مدّت عمر ، در حفظ سلامت تن بکوشید .
تحف العقول ، ص ۲۳۹ .

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : لایَحِلُّ لِعَینٍ مُؤمِنَهٍ تَرَى اللّه‏َ یُعصى فَتَطرِفَ حَتّى تَغَیِّرَهُ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :بر هیچ چشم مؤمنى روا نیست که ببیند خدا نافرمانى مى‏شود و چشم خود را فرو بندد ، مگر آن که آن وضع را تغییر دهد .
الأمالى ، طوسى ، ص ۵۵ .

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : أنَا قَتیلُ العَبَرَهِ لایَذکُرُنی مُؤمِنٌ إلاّ استَعبَرَ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :من کشته اشکم ؛ هر مؤمنى مرا یاد کند ، اشکش روان شود .
بحار الأنوار ، ج ۴۴ ، ص ۲۸۴ .

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : یا أُختاه لاتَنسینی فی نافِلَهِ اللَّیلِ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :اى خواهرم ! مرا در نماز شب فراموش نکن .
بحار الأنوار ، ج ۴۴ ،ص ۴۴۱ .

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : مَن عَبَدَ اللّه‏َ حَقَّ عِبادَتِهِ آتاهُ اللّه‏ُ فَوقَ أمانِیِّهِ و کِفایَتِهِ ؛
امام حسین علیه ‏السلام : هر که خدا را ، آن گونه که سزاوار او است ، بندگى کند ، خداوند بیش از آرزوها و کفایتش به او عطا کند .
بحار الأنوار ، ج ۷۱ ، ص۱۸۳

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : لاتَقولُوا بِألسِنَتِکُم ما یَنقُصُ عَن قَدرِ کُم ؛
امام حسین علیه ‏السلام :چیزى را بر زبان نیاورید که از ارزش شما بکاهد .
جلاءالعیون ، ج ۲ ، ص ۲۰۵ .

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : إنَّ حَوائِجَ النّاسِ اِلَیکُم مِن نِعَمِ اللّه‏ِ عَلَیکُم فَلاتَمَلُّوا النِّعَمَ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :نیاز مردم به شما از نعمت هاى خدا بر شما است ؛ از این نعمت افسرده و بیزار نباشید .
بحار الأنوار ، ج ۷۴ ، ص ۲۰۵ .

…………………………………………….
امام حسین علیه ‏السلام : مَن سَرَّهُ أن یُنسَأَ فی أَجَلِهِ و یُزادَ فی رِزقِهِ فَلیَصِلْ رَحِمَهُ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :هر که خوش دارد مرگش به تأخیر افتد و روزى‏اش افزون شود . با خویشانش پیوند برقرار کند .
بحار الأنوار، ص ۷۱
…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : مِن عَلاماتِ أسبابِ الجَهلِ المُماراهُ لِغَیرِ أهلِ الفِکرِ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :از نشانه‏هاى نادانى ، جدل با بى‏فکران است .
تحف العقول ، ص ۲۴۸ .

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : مَن طَلَبَ رِضَى النّاسِ بِسَخَطِ اللّه‏ِ وَکَلَهُ اللّه‏ُ إلَى النّاسِ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :هرکه با خشم خدا ، خواهان خشنودى مردم باشد ، خداوند او را به مردم وامى‏گذارد .
الأمالى ، صدوق ، ص ۲۶۸٫

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : مَن أحجَمَ عَنِ الرَّأی و عَیِیَت بِهِ الحِیَلُ ، کانَ الرِّفقُ مِفتاحُهُ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :هر که از اظهار نظر درماند و راه چاره درمانده‏اش کند ، نرمى و مدارا کلید او باشد .
میزان الحکمه ، ح ۶۸۶۹ .

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : یا عَبّاسُ إرکَبْ ، بِنَفسی أنتَ یا أخی ؛
امام حسین علیه ‏السلام :اى عبّاس ، بر اسب سوار شو ؛ جانم فدایت اى برادرم!
الإرشاد ، ج ۲ ، ص ۹۰ .

…………………………………………….
امام حسین علیه ‏السلام : یَظهَرُ اللّه‏ُ قائِمَنا فَیَنتَقِمُ مِنَ الظّالِمینَ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :خداوند قائم ما را از پس پرده غیبت بیرون مى‏آورد و آن‏گاه او از ستم‏گران انتقام مى‏گیرد .
إثباه الهداه ، ج ۷ ، ص ۱۳۸ .
…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : إذا قامَ قائِمُ العَدلِ وَسِعَ عَدلُهُ البِرَّ و الفاجِرَ ؛
امام حسین علیه ‏السلام :آن گاه که برپا دارنده عدالت (امام مهدى علیه ‏السلام) قیام کند ، عدالتش نیکوکار و بدکار را فرا گیرد .
المحاسن ، ج ۱ ، ص ۱۳۴ .

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : إلهی أنا الفَقیرُ فی غِنایَ فَکَیفَ لاأکونُ فَقیرا فی فَقری ؛
امام حسین علیه ‏السلام :خدایا! من در حال بى‏نیازى نیازمندم ؛ پس چگونه در حال فقر نیازمند [تو] نباشم ؟
همان ، ج ۹۸ ، ص ۲۲۵ .

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام: کانَ صلی الله علیه و آله… لا یَحْسَبُ اَحَدٌ مِنْ جُلَسائِهِ اَنَّ اَحَدا اَکْرَمُ عَلَیْهِ مِنْهُ؛
پیامبر صلی الله علیه و آله چنان با هم‏نشینان رفتار مى‏نمودند که هیچ یک از آنان گمان نمى‏کردکسى نزد آن حضرت از وى گرامى‏تر باشد.
عیون اخبار الرضا، ج ۲، ص ۲۸۴

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : وَ حَقیقٌ عَلَى اللّه‏ِ اَنْ لا یَاْتیَنى مَکْرُوبٌ اِلاّ اَرُدُّهُ وَ اَقْلِبُهُ اِلى اَهْلِهِمَسْرورا؛
بر خداوند است که هیچ گرفتارى به زیارت من نیاید مگر آن که او را شادمان بازگردانم و به خانواده‏اش برسانم.
ثواب الأعمال، ص ۹۸

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : إنَّ شیعَتَنا مَنْ سَلِمَتْ قُلوبُهُمْ مِنْ کُلِّ غِشٍّ وَغِلٍّ وَدَغَلٍ؛
بى‏گمان شیعیان ما، دل‏هایشان از هر خیانت، کینه، و فریبکارى پاک است.
بحارالأنوار، ج ۶۸، ص ۱۵۶، ح ۱۱

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : فَبادِروا بِصِحَّهِ الاَجْسامِ فى مُدَّهِ الاَعْمارِ؛
در مدت عمر، در حفظ سلامت تن بکوشید.
تحف العقول، ص ۲۳۹

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : لا یَکْمُلُ الْعَقْلُ اِلاّ بِاتِّباعِ الْحَقِّ؛
عقل، جز با پیروى از حق، کامل نمى‏شود.
اعلام الدین، ص ۲۹۸

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : مَنْ عَبَدَ اللّه‏َ حَقَّ عِبادَتِهِ آتاهُ اللّه‏ُ فَوْقَ اَمانیهِ وَکِفایَتِه؛
هر کس خدا را چنان که حق عبادت اوست، عبادت کند خداوند بیش از آرزوها ونیازش به او عطا مى‏نماید.
بحارالأنوار، ج ۷۱، ص ۱۸۴٫

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام : لا تَقولَنَّ فى اَخیکَ المُؤْمِنِ اِذا تَوارى عَنْکَ اِلاّ ما تُحِبُّ اَنْ یَقولَ فیکَاِذا تَوارَیْتَ عَنْهُ؛
وقتى که برادر دینى‏ات از تو جدا شد، سخنى پشت سر او نگو، مگر این که دوستدارى او در پشت سر تو آن را بگوید.
بحارالأنوار، ج ۷۸، ص ۱۲۷

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام: اِنَّ النّاسَ عَبیدُ الدُّنْیا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلى اَلْسِنَتِهِمْ یَحوطونَهُ ما دَرَّتْمَعائِشُهُمْ فَاِذا مُحِّصوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیّانونَ؛
به راستى که مردم بنده دنیا هستند و دین لقلقه زبان آنهاست، تا جایى که دین وسیله زندگى آنهاست، دین دارند و چون در معرض امتحان قرار گیرند، دینداران کم مى‏شوند.
تحف العقول، ص ۲۴۵٫

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام: إِنَّ الْمُؤْمِنَ لایُسیى‏ءُ و لا یَعتَذِرُ، وَ الْمُنافِقُ کُلَّ یَومٍ یُسیى‏ءُ وَیَعْتَذِرُ؛
مؤمن نه بدى مى‏کند و نه معذرت مى‏خواهد و منافق هر روز بدى مى‏کند و معذرت مى‏خواهد.
تحف العقول، ص۲۴۸٫

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام: اَللّهُمَّ لا تَسْتَدْرِجنى بِالاِحسانِ وَ لا تُؤَدِّبْنى بِالْبَلاءِ ؛
خدایا! با غرق کردن من در ناز و نعمت، مرا به پرتگاه عذاب خویش مَکشان و با بلایا(گرفتارى‏ها) ادبم مکن.
بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۱۲۷، ح ۹٫

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام: ـ فى بَیانِ ما یَحْدُثُ فى زَمَنِ ظُهورِ الاِمامِ الْحُجَّهِ علیه ‏السلام ـ : وَ لَتَنْزِلَنَّالْبَرَکَهُ مِنَ السَّماءِ اِلَى الاَرْضِ حَتّى اِنَّ الشَّجَرَهَ لَتَقْصِفُ مِمّا یَزیدُ اللّه‏ُ فیها مِنَ الثَّمَرَهِوَ لَتُؤْکَلُ ثَمَرهُ الشِّتاءِ فِى الصَّیْفِ وَ ثَمَرَهُ الصَّیْفِ فِى الشِّتاءِ وَ ذلِکَ قَوْلُهُ تعالى: «وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرى آمَنوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِم بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الاَرْضِ وَلکِنکَذَّبُوا»؛
در بیان آنچه هنگام ظهور امام زمان علیه ‏السلام رخ مى‏دهد : برکت از آسمان به سوى زمین فرو مى‏ریزد، تا آن‏جا که درخت از میوه فراوانى که خداوند در آن مى‏افزاید، مى‏شکند.(مردم) میوه زمستان را در تابستان و میوه تابستان را در زمستان مى‏خورند و این معناى سخن خداوند است که: (و اگر مردمِ آبادى‏ها ایمان مى‏آوردند و تقوا پیشه مى‏کردند، برکت‏هایى از آسمان و زمین به روى آنان مى‏گشودیم، لیکن تکذیب کردند).
مختصر بصائر الدرجات، ص ۵۱٫

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام: اَ یُّهَا النّاسُ نافِسوا فِى الْمَکارِمِ وَ سارِعوا فِى الْمَغانِمِ وَ لا تَحْتَسِبوابِمَعْروفٍ لَمْ تَجْعَلوا… ؛
اى مردم در خوبى‏ها با یکدیگر رقابت کنید و در کسب غنائم (بهره گرفتن از فرصت‏ها)شتاب نمایید و کار نیکى را که در انجامش شتاب نکرده‏اید، به حساب نیاورید.
بحارالأنوار، ج ۷۸، ص ۱۲۱، ح ۴٫

…………………………………………….

امام حسین علیه ‏السلام: اِتَّخِذُوا عِنْدَ الْفُقَراءِ اَیادى فَاِنَّ لَهُمْ دَوْلَهٌ یَوْمَ الْقیامَهِ؛
[با نیکى و کمک به نیازمندان] نزد آنان جایگاهى براى خود بیابید، که آنان روزقیامت مقام و منزلتى دارند.
کنزالعمال، ح ۱۶۵۸۲٫

…………………………………………….

اُوصِیکُم بِتَقوَى اللّه‏ِ فَإنَّ اللّه‏َ قَد ضَمِنَ لِمَنِ اتَّقاهُ أن یُحَوِّلَهُ عَمّا یَکرَهُ إلى مایُحِبُّ ویَرزُقَهُ مِن حَیثُ لایَحتَسِبُ؛
شما را به تقواى الهى سفارش مى‏کنم ؛ زیرا خدا ضمانت داده کسى‏را که تقواى الهى پیشه سازد ، از آنچه ناخوش مى‏دارد ، به آنچه خوش مى‏دارد انتقال دهد ، و از جایى که گمان نمى‏برد ، روزى‏اش دهد .
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

إیّاکَ أن تَکونَ مِمَّن یَخافُ عَلَى العِبادِ مِن ذُنوبِهِم ویَأمَنُ العُقُوبَهَ مِن ذَنبِهِ؛
مبادا از کسانى باشى که به سبب گناهانِ بندگانِ خدا بر سرنوشت آنان بیمناک است ، ولى خود را از سزاى گناه خویش ایمن مى‏داند .
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

فَإنّی لا أرَى المَوتَ إلاّ سَعادَهً ولا الحَیاهَ مَعَ الظّالِمینَ إلاّبَرَماً؛
به راستى که من مرگ را جز خوش بختى نمى دانم ، و زندگى با ستمکاران را جز ملال .
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

لِرَجُلٍ اغتابَ عِندَهُ رَجُلاً : یا هذا کُفَّ عَنِ الغِیبَهِ فَإنَّها إدامُ کِلابِ النّارِ؛
به مردى که نزد او از دیگرى غیبت مى کرد ، فرمود : «اى فلان!زبان از غیبت فرو بند که غیبت ، خورشِ سگان دوزخ باشد».
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

إنَّ قَوماً عَبَدوا اللّه  رَغبَهً فَتِلکَ عِبادَهُ التُّجّارِ وإنَّ قَوماً عَبَدوا اللّه رَهبَهً فَتِلکَ عِبادَهُ العَبیدِ وإنَّ قَوماً عَبَدوا اللّه  شُکرا فَتِلکَ عِبادَهُ الأَحرارِ وهِیَ أفضَلُ العِبادَهِ؛
برخى خدا را به شوق [بهشت] مى پرستند . این ، پرستشِ سوداگران است . گروهى خدا را از ترس مى پرستند . این ، پرستشِ بردگان است . و گروهى خدا را از روى سپاسگزارى مى پرستند که این ، پرستشِ آزادگان وبرترین نوع پرستش است.
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

اَلاستِدراجُ مِنَ اللّه  سُبحانَهُ لِعَبدِهِ أن یُسبِغَ عَلَیهِ النِّعَمَ ویَسلُبَهُ الشُّکرَ؛
خدعه (و مهلت دادن) خدا به بنده آن است که نعمت فراوان ومستمر به او رساند و سپاسگزارى را از او بگیرد.
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

لاِبنِهِ عَلیِّ بنِ الحُسَینِ علیه السلام : أى بُنَیَّ! إیّاکَ وظُلمَ مَن لا یَجِدُ عَلَیکَ ناصِرا إلاَّ اللّه ؛
به پسرش على بن حسین علیه السلام فرمود : «اى پسرک من! بپرهیز از این که برکسى که جز خداوند در برابر تو یاورى ندارد ، ستم کنى».
گزیده تحف العقول .

…………………………………………….

مِن دَلائِلِ عَلاماتِ القَبولِ : الجُلوسُ إلى أهلِ العُقولِ؛
از نشانه هاى خوش نامى و نیک بختى ، همنشینى با خردمندان است.
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

مِن عَلاماتِ أسبابِ الجَهلِ المُماراهُ لِغَیرِ أهلِ الفِکرِ؛
از نشانه هاى اسباب نادانى ، مجادله با غیر اهل اندیشه است.
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

مِن دَلائِلِ العالِمِ انتِقادُهُ لِحَدیثِهِ وعِلمُهُ بِحَقائِقِ فُنُونِ النَّظَرِ؛
از نشانه هاى دانا ، نقّادى (و بررسى) گفتار خود و آگاهى او از حقایق فنون رأى (و نظر) است.
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

إیّاکَ وما یُعتَذَرُ مِنهُ ؛ فَإنَّ المُؤمِنَ لایُسییءُ ولایَعتَذِرُ والمُنافِقُ کُلَّ یوَمٍ یُسییءُ ویَعتَذِرُ؛
از آنچه موجب پوزش خواهى شود ، بپرهیز ؛ زیرا مؤمن ، نه بد کند و نه پوزش خواهد ، و منافق ، هر روز بد کند و [هر دَم] پوزش خواهد.
گزیده تحف العقول

…………………………………………….

لِلسَّلامِ سَبعونَ حَسَنَهً ، تِسعٌ و سِتّونَ لِلمُبتَدِى ءِ وواحِدَهٌ لِلرّادِّ؛
سلام را هفتاد حسنه (و پاداش نیک) باشد : شصت و نُه حسنه از آنِ سلام دهنده و یک حسنه از آنِ پاسخ گوینده آن است.
گزیده تحف العقول

نـظـرات

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.