فراموشی زمینه های حرکتی انقلابی و ارزشی

در مقابل این همه برکت و نعمت که انقلاب اسلامی برایمان به ارمغان آورده است باید شکر گذاری و سپاس خویش را نشان دهیم و این ویژگی را در عمل و رفتار پیاده کنیم، همه اعم از اقشار جامعه و کارگزاران و مسؤولین باید به تکلیف شرعی و اسلامی خود عمل کنند، این صبغه الهی را حفظ کنند، برای رضای خدا در میدان های علم، فرهنگ و اقتصاد گام نهند تا خدا آنها را هدایت، اعانت و همراهی کند، تمام آحاد جامعه به تربیت، تزکیه و خودسازی درونی نیاز دارند و اگر به این مقصد روی آورند شیاطین در قلوب آنان لانه نمی کنند.
به کمال و معنویت نزدیک می شوند، آنهایی که مقامی دارند باید بیشتر مراقب باشند و آن گرایش های نفسانی را اگر از وجود خود پالایش نکنند به وضع ناگواری مبتلا می شوند زیرا سقوط آنهایی که بر قله ها و ارتفاعات قرار گرفته اند از آنهایی که بر زمین هموار فرو می افتند بسیار بدتر و خطرناک تر است، وقتی نظامی ادعای اسلامی بودن دارد باید بکوشد مفاسد و نواهی از جامعه رخت بربندد و با امکانات و تجهیزاتی که در اختیار می باشد لازم است اصل استوار امر به معروف و نهی از منکر زنده و جاری و ساری باشد و در میان مردم چون بوستانی عطر افشانی کند و نه آن که خدای ناکرده مردم مؤمن، شهید داده، جانبازان، بسیجیان وارسته و رزمندگان دلاور از باتلاق های گناه، ابتذال و برنامه ها و حرکت های ضد ارزشی و نشریات مخرّب و وهن انگیز شکوه و گلایه کنند و برخی کارگزاران را برای زمینه سازی چنین اموری مورد انتقاد قرار دهند و از این بابت نگران و آشفته باشند.
همه باید همّت خویش را در این راستا بکار گیرند که عدالت و قسط اسلامی در جامعه اقامه گردد، فاصله بین اقشار جامعه به لحاظ امکانات رفاهی و برخی تسهیلات کاهش یابد، محرومین صالح به حقوق واقعی خود برسند و بدانند عدالت و توزیع مناسب در متن اسلام وجود دارد و از اصول مهم انقلاب اسلامی بوده و هست،
پس عملی نمودن آن را با شتاب افزون تر در برنامه کار خود قرار دهند. امام خمینی می فرمایند: «شکرگزاری در این نعمت بزرگ این است که اولاً تقوا را پیشه خود کنیم و خدای تبارک و تعالی را در تمام امور حاضر و ناظر ببینیم…همه عالم محضر خداست، هرچه واقع می شود در حضور خداست…»[۱]
عمّال اجانب در صدد آن هستند که در میان مردم بروند و آنان را به جان هم بیندازند و در صفوف استوار آنان سستی ایجاد کنند و زمینه فراموشی حرکتی انقلابی و ارزشی را تدارک ببینند، باید مراقب این افراد که در مواقعی برخی جاهلان هم در بین آنان دیده می شوند، باشیم. این قلم های مسمومی که با نوشته های خود می کوشند انقلاب را از خاصیت خود خالی کنند، نباید در برابر کارشکنی آنان بی تفاوت بود، ارگانهای ذیربط باید حساسیت افزون تری نشان دهند، اگر خطبا، مبلغان، مربیان و سایر افراد دلسوز کنار بروند و این ها با قلم و افکار انحرافی پیش بروند، نیروی محرّکه نظام صدمه می بیند و گرفتاری های زیادی برای همه بوجود می آید. امام خمینی می فرمایند: «یک کشور وقتی آسیب می بیند که ملتش بی تفاوت باشد راجع به آسیب ها»[۲] یأس و افکندن بذر ناامیدی در بین مردم کار پیروان شیطان است، آنان که به ملّت اسلامی تزریق می کنند که نمی توانید و عاجز می باشید، باید تابع اراده دیگران باشیم باید کنار زده شوند، در عوض باید به مردم امید داد، نویسندگان، روزنامه نگاران، گویندگان، رسانه های گروهی باید این واقعیت را در مردم زنده نگه دارند که توانا هستند، استعدادهای خلّاقی در بین آنان وجود دارد چنانچه هر روز شاهد شکوفایی های علمی و فکری و اختراعات و اکتشافات هستیم، ایجاد اطمینان و استقلال روحی در جامعه آرامش و امنیت و توسعه علمی و فرهنگی را تقویت می کند.
اهانت توطئه است و حساب انتقاد کنندگان باافرادی که همه چیز را تخطئه می کنند کاملاً جداست این که القاء می نمایند مردم آن شور مذهبی را از دست داده اند خود نوعی سمپاشی است البته امکان دارد افرادی از افکار و باورهای انقلابی فاصله گرفته باشند ولی خوشبختانه نشاط مذهبی، حرارت ارزشی همچنان با حضور خود جامعه را عطر آگین می سازد، برخی که برخاسته اند و قلم بر دست گرفته و مدام نق می زنند و به خرده گیری و اشکال تراشی می پردازند و می خواهند اوضاع را آشفته، خراب و ناامید کننده جلوه دهند گویا از حقایق تاریخی، واقعیت های اجتماعی و برخی حقایق غافلند یا می دانند و نمی خواهند بیان نمایند. بدیهی است در شکل اجرایی برخی امور فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی نارسایی ها و سوء مدیریت هایی دیده می شود ولی ضمن تذکرات برای اصلاح این امور باید از موفقیت ها و تلاش های امیدوار کننده هم سخن گفت.
در سال ۱۳۵۷ حدود ۶ میلیون بشکه نفت از مخازن ایران برداشت می گردید و عمده اش صادر می شد اما در چند سال اخیر ۵/۳ میلیون بشکه نفت برداشت شده که نیمی از انرژی تولید شده در کشور مصرف و بقیه صادر می گردد. در آن زمان صرفاً ۵ شهر از نعمت گاز برخوردار بودند و در سال جاری ۴۰۰ شهر گاز دارند، مشترک گاز در سال ۱۳۵۷، ۴۶۰۰۰ نفر بود ولی حالا ۵ میلیون نفرند. خطوط لوله گاز در سال ۱۳۵۷ حدود ۲۰۰۰ کلیومتر بود ولی اکنون قریب به هفتاد هزار کیلومتر است، در رژیم گذشته ۱۳ سد ساخته شد اما پس از انقلاب ضمن این که دهها سد در حال مطالعه و طراحی است یکصد و پنجاه سد احداث شده است. در سال ۱۳۵۷ صرفاً هفت هزار مگاوات برق داشتیم و امروزه حدود ۳۳۰۰۰ مگاوات برق نصیب کشور شده است. در سال ۱۳۵۷ ۳ میلیون مشترک برق داشتیم و اکنون میزان مشترکین به ۱۸ میلیون نفر رسیده است.در سال ۱۳۵۷، آب بهداشتی و سالم آشامیدنی در روستاها نبود ولی پس از انقلاب تمامی روستاها از آب شُرب برخوردار گردیدند، در سال ۱۳۵۷، کشور سیستم فاضلاب نداشت امّا اکنون در اکثر شهرهای ایران این خطوط یا احداث شده و یا در حال انجام است.[۳] در حالی که میانگین جهانی نرخ امید به زندگی ۶۳ سال است این نرخ برای ایران به حدود ۷۵ سال رسیده است. تعداد خانه های بهداشت در ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی ۲۵۳۶ واحد بود ولی این میزان در سال ۱۳۸۱ به ۱۶۰۰۰ واحد رسید. تعداد پزشکان عمومی در سال ۱۳۵۷،۱۴۷۲۵ نفر بود ولی در سال ۱۳۸۱ به حدود ۷۰۰۰۰ نفر رسیده اند، در هنگام پیروزی انقلاب، از هر صد هزار تولد زنده ۲۵۵ مادر جان خود را از دست می دادند، در حال حاضر این رقم به کمتر از ۳۵ نفر رسیده است، ۹۳% روستاها و صد در صد شهرها به خدمات اولیه بهداشتی دسترستی دارند که از متوسط برخی کشورها بالاتر است.[۴]
آنان که در روزنامه ها می کاوند تا خبری بیابند مبنی بر این که فردی از گرسنگی مرده است و این را در کتاب خود به عنوان کارنامه منفی نظام بیاورند، فکر نمی کنند که اولاً مشخص نشده آن فرد بر اثر چه عاملی جان خویش را از دست داده است. ثانیاً موارد جزئی و نادر نمی تواند شاخص کلّی باشد. ثالثاً چرا این همه موفقیت بدست آمده برای محروم زدایی را درج نمی کنند تلاش هایی که کمیته امداد امام خمینی، سازمان بهزیستی، تأمین اجتماعی و جهاد کشاورزی برای رسیدن به یک زندگی عاری از فقر و ناداری و خودکفایی رسیدن به عدالت اجتماعی انجام داده اند از نظر این آقایان دورمانده است امید آن که آنان اندیشه و خرد خویش را بکار گیرند و واقعیت ها را بنگارند و ضمن انتقاد اصولی موفقیت ها و پیروزی ها را هم از یاد نبرند و برای خوش آمد این و آن حقایق را کتمان نکنند. خاتمه نوشتار را با فرازهایی از بیانات مقام معظم رهبری حضرت آیه اللّه العظمی خامنه ای معطّر می سازم: «آیا روشنفکر نمایانی که در سایه آزادی اسلامی فرصت و امکان آن را یافته اند که صفحاتی را به داعیه روشنفکری از سخنانی خوشایند بیگانگان پر کنند، شهامت آن را دارند که به صراحت اقرار کنند که داغ و غصه آنان نه برای علم و آزادی بلکه به خاطر جمع شدن سفره فساد و کوتاه شدن دست مروّجان فرهنگ غربی است و دشمنی آنان با نظام نه به دلیل وجود عیب و نقیصه ای در آن بلکه به انگیزه بازگشت به همان دنیای شرم آوری است که بیگانگان برای آنان بوجود آورده و از خود آنان در راه آن کمک گرفته بودند و از مسخ شدگان فرهنگ استعماری غرب هیچ انتظاری نیست. امید و انتظار از روشنفکران صادق و دلسوزی است که تعالی و عزت و پیشرفت معنوی و مادی کشور خود را می جویند. شایسته است که اینان نظام اسلامی را قدر بدانند.»[۵]
[۱] . اسلام انقلابی و انقلاب اسلامی، دکتر ابوالفضل عزتی، ص‏۴۳۶٫
[۲] . صبح امید، ص ۳٫

برچسب ها :

نـظـرات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.